امام باقر (ع) درباره ی حالات پدرشان  می فرمود :

پدرم امام سجاد(ع) چون برای نماز آماده می شد و وضو می گرفت ، رنگ رخسارش دگرگون می شد و چون از علت آن می پرسیدند، پاسخ می داد: آیا می دانی می خواهم به آستان چه بزرگی ره یابم و در مقابل چه مقامی قرار بگیرم.

طاووس یمانی از اصحاب امام زین العابدین (ع) می گوید: چون به نماز می ایستاد ، رنگ چهره گلگون می گشت، بیم از خدا در اندامش متجلی بود و چنان نماز می گزارد که گویی آخرین نماز اوست.چون به سجده می رفت، تا دیر زمان در سجده می ماند و چون سر بر می داشت، قطرات عروق بر بدنش جاری بود. همواره تربت سیدالشهدا (ع) را به همراه داشت و پیشانی جز بر آن نمی نهاد.

می گویند آن حضرت همین که در نماز به جمله ی " مالک االیوم الدین" می رسید، آنقدر آن را تکرار می کرد که اطرافیان خیال میکردند حضرت در آستانه ی جان دادن قرار گرفته اند.  بحارالانور ج 84 ص 247